Najważniejsze
- W Polsce każdy pies musi zostać zaszczepiony przeciwko wściekliźnie w ciągu 30 dni od ukończenia 3. miesiąca życia, a następnie nie rzadziej niż co 12 miesięcy (art. 44 ust. 2 ustawy z dnia 21 listopada 2025 r. o zdrowiu zwierząt).
- Szczepienia zasadnicze (nosówka CDV, parwowiroza CPV-2, choroba Rubartha CAV-2) podaje się szczeniętom w cyklu co 2–4 tygodnie od 6.–8. tygodnia życia, tak aby ostatnia dawka przypadła w 16. tygodniu lub później.
- Po dawce przypominającej podanej w 26. tygodniu życia (lub wkrótce potem) szczepionki zasadnicze (DHPPi/DHP) u dorosłych psów powtarza się nie częściej niż co 3 lata, a nie co roku.
- Szczepienia przeciwko leptospirozie oraz kaszlowi kenelowemu (Bordetella bronchiseptica i wirus parainfluenzy) zapewniają odporność na około 12 miesięcy i wymagają corocznych dawek przypominających.
Obowiązkowe szczepienie przeciwko wściekliźnie i przepisy w Polsce
Zgodnie z art. 44 ust. 2 ustawy z dnia 21 listopada 2025 r. o zdrowiu zwierząt (obowiązującej od 18 marca 2026 r.) posiadacze psów na terenie całej Polski są zobowiązani do zaszczepienia zwierzęcia przeciwko wściekliźnie w terminie 30 dni od dnia ukończenia przez psa 3. miesiąca życia. Oznacza to w praktyce, że zaświadczenie o szczepieniu lub wpis w paszporcie musi pojawić się najpóźniej mniej więcej wtedy, gdy szczeniak kończy 4 miesiące (około 17. tygodnia życia).
Kolejne szczepienia przypominające przeciwko wściekliźnie należy wykonywać nie rzadziej niż co 12 miesięcy od daty ostatniego podania preparatu. Choć wielu producentów szczepionek rejestruje w charakterystyce produktu leczniczego 2- lub 3-letni okres utrzymywania się odporności po podaniu kolejnej dawki, polskie prawo krajowe nie uzależnia terminu od zapisu w ulotce producenta — nakłada sztywny, coroczny obowiązek na właściciela. Wyjątkiem jest ocena ważności szczepienia przy przekraczaniu granic wewnątrz Unii Europejskiej z paszportem, jednak na terytorium RP inspekcja weterynaryjna i straż miejska egzekwują termin 12 miesięcy.
Za niezaszczepienie psa w terminie grozi kara grzywny (art. 102 ust. 1 pkt 1 ustawy o zdrowiu zwierząt): w postępowaniu mandatowym do 500 zł, a przed sądem do 5000 zł. Jeszcze poważniejsze konsekwencje następują w sytuacji, gdy pies pokąsa człowieka: zwierzę może zostać objęte 15-dniową obserwacją weterynaryjną w kierunku wścieklizny (art. 26 ustawy), a brak aktualnego szczepienia dodatkowo obciąża właściciela, który ponosi pełną odpowiedzialność administracyjną i cywilną.
Przesunięcie terminu z przyczyn zdrowotnych
Jeżeli pies jest w trakcie ciężkiego leczenia, chemioterapii lub bezpośrednio po zabiegu chirurgicznym, lekarz weterynarii może odroczyć szczepienie przeciwko wściekliźnie i opisać przeciwwskazanie w zaświadczeniu. Ustawa nie przewiduje jednak formalnego zwolnienia, dlatego psa trzeba zaszczepić przy pierwszej możliwości, a w razie wątpliwości warto zapytać powiatowego lekarza weterynarii.
Szczepienia zasadnicze (core vaccines) i luka immunologiczna u szczeniąt
Szczepienia zasadnicze chronią przed trzema chorobami wirusowymi o wysokiej śmiertelności: nosówką (CDV — Canine Distemper Virus), parwowirozą (CPV-2 — Canine Parvovirus typu 2) oraz zakaźnym zapaleniem wątroby, zwanym chorobą Rubartha (wywoływanym przez adenowirus CAV-1, przeciwko któremu stosuje się bezpieczny szczep CAV-2). Na etykietach szczepionek składniki te oznacza się literami D (Distemper), H lub A2 (Hepatitis/Adenovirus) oraz P (Parvovirus).
Przez pierwsze tygodnie życia szczenięta są chronione przeciwciałami matczynymi (MDA — Maternal Derived Antibodies), które pobierają wraz z siarą w pierwszej dobie po porodzie. Poziom tych przeciwciał stopniowo spada między 6. a 16. tygodniem życia. Problem polega na tym, że przez okres 2–3 tygodni stężenie przeciwciał matczynych jest już zbyt niskie, by uchronić szczeniaka przed dzikim wirusem parwowirozy na spacerze, ale jednocześnie wciąż wystarczająco wysokie, by zneutralizować wirusa zawartego w szczepionce. Okres ten nazywamy luką immunologiczną.
Ponieważ bez specjalistycznych testów serologicznych nie da się precyzyjnie wyznaczyć momentu zaniku przeciwciał u pojedynczego szczeniaka, wytyczne WSAVA zalecają podawanie szczepionek zasadniczych wielokrotnie: pierwszą dawkę w 6.–8. tygodniu życia, kolejne co 2–4 tygodnie, tak aby ostatnia dawka cyklu szczenięcego została podana w 16. tygodniu życia lub później. Dopiero dawka podana w 16. tygodniu daje wysoką pewność przełamania resztkowych przeciwciał matczynych.
- Parwowiroza (CPV-2): wywołuje krwotoczne zapalenie żołądka i jelit oraz leukopenię, a u najmłodszych szczeniąt także zapalenie mięśnia sercowego; wirus utrzymuje się w środowisku zewnętrznym nawet przez 6–12 miesięcy.
- Nosówka (CDV): choroba wieloukładowa atakująca układ oddechowy, pokarmowy i ośrodkowy układ nerwowy, często pozostawiająca trwałe powikłania neurologiczne (mioklonie, padaczkę).
- Choroba Rubartha (CAV-1): prowadzi do ostrej martwicy hepatocytów, obrzęku rogówki (tzw. niebieskie oko) i zaburzeń krzepnięcia krwi.
Harmonogram szczepień szczeniaka i dorosłego psa
W zaktualizowanych wytycznych WSAVA szczególny nacisk położono na dawkę kończącą cykl pierwotny. Dawniej podawano ją rutynowo w wieku 12 miesięcy (tzw. szczepienie roczne). Obecnie zaleca się przesunięcie tej dawki na 26. tydzień życia (ukończone 6 miesięcy) lub tuż po nim; alternatywą jest badanie przeciwciał wykonane najwcześniej w 20. tygodniu. Takie rozwiązanie zabezpiecza młode psy, które z różnych powodów nie odpowiedziały prawidłowo na dawkę w 16. tygodniu, bez konieczności czekania w niepewności aż do ukończenia pierwszego roku życia.
Po zamknięciu cyklu szczenięcego dawką w 26. tygodniu życia (lub wkrótce potem) kolejne szczepienia zasadnicze (DHP) wykonuje się u dorosłego psa nie częściej niż co 3 lata. Alternatywą dla psów z chorobami autoimmunologicznymi lub po ciężkich reakcjach poszczepiennych jest badanie miana przeciwciał (np. szybki test gabinetowy typu VacciCheck) wykonywane co roku lub co 3 lata — obecność przeciwciał przeciwko CDV, CPV-2 i CAV-1 potwierdza aktywną odporność.
| Wiek psa | Rodzaj szczepienia | Składniki / Choroby | Uwagi kliniczne |
|---|---|---|---|
| 6.–8. tydzień | Zasadnicze — I dawka | CDV, CPV-2, CAV-2 (DHP / DP) | Zwykle jeszcze u hodowcy; u grup wysokiego ryzyka parwowirozy od 6. tygodnia. |
| 10.–12. tydzień | Zasadnicze — II dawka + dodatkowe | DHP + Pi (parainfluenza) ± Leptospiroza (L4) | Pierwszą dawkę leptospirozy podaje się zwykle od 8. tygodnia życia (minimalny wiek podaje ulotka szczepionki). |
| 14.–16. tydzień | Zasadnicze — III dawka + dodatkowe | DHP + Pi + II dawka Leptospirozy (L4) | Kluczowa dawka po ukończeniu 16. tygodnia domykająca lukę immunologiczną. |
| Do 4. miesiąca (max 3 mies. + 30 dni) | Obowiązkowe ustawowo | Wścieklizna (Rabies) | Wymóg prawny w Polsce; można podać razem z ostatnią dawką DHP lub po 2 tygodniach. |
| 26. tydzień (ok. 6. miesiąc) lub wkrótce potem | Zasadnicze — dawka zamykająca cykl | CDV, CPV-2, CAV-2 (DHP) | Kończy szczepienia pierwotne; WSAVA (2024) zaleca 26. tydzień zamiast 12. miesiąca, a alternatywą jest badanie przeciwciał od 20. tygodnia. |
| Dorosły pies — co 12 miesięcy | Obowiązkowe + dodatkowe | Wścieklizna + Leptospiroza (L4) + Kaszel kenelowy | Odporność przeciwbakteryjna (Leptospira, Bordetella) utrzymuje się tylko przez rok. |
| Dorosły pies — co 3 lata | Zasadnicze przypominające | CDV, CPV-2, CAV-2 (DHP) | Lub kontrola poziomu przeciwciał w surowicy (test serologiczny). |
Szczepienia dodatkowe: leptospiroza, kaszel kenelowy i borelioza
Szczepienia dodatkowe (non-core) dobiera się do trybu życia psa, jednak w warunkach polskich dwa szczepienia spoza grupy podstawowej poleca się zdecydowanej większości psów. Pierwszym jest szczepienie przeciwko leptospirozie (według WSAVA z 2024 r. w regionach, gdzie choroba występuje, uznawane już za zasadnicze) — groźnej chorobie bakteryjnej wywoływanej przez krętki z rodzaju Leptospira, przenoszone z moczem gryzoni (szczurów, myszy polnych) do kałuż, rowów melioracyjnych, stawów i wilgotnej trawy. Leptospiroza prowadzi u psa do ostrej niewydolności nerek i uszkodzenia wątroby, a dodatkowo jest zoonozą — chory pies wydalający bakterie z moczem może zakazić domowników.
W Polsce stosuje się nowoczesne szczepionki czterowalentne (L4), uodparniające na cztery serogrupy krętków (Canicola, Icterohaemorrhagiae, Australis, Grippotyphosa). Szczepienie pierwotne wymaga podania dwóch dawek w odstępie 3–4 tygodni, a następnie regularnego powtarzania jednej dawki co 12 miesięcy, najlepiej wczesną wiosną. Jeżeli przerwa między dawkami przekroczy 18 miesięcy, konieczne jest ponowne podanie dwóch dawek w celu odbudowania odporności.
Drugim częstym szczepieniem dodatkowym jest profilaktyka zespołu oddechowego psów, zwanego kaszlem kenelowym (CIRDC). Najlepszą ochronę miejscową błon śluzowych zapewniają szczepionki donosowe lub doustne zawierające żywe, atenuowane szczepy bakterii Bordetella bronchiseptica oraz wirusa parainfluenzy (CPiV). Szczepienie to jest często wymagane przez dobre hotele dla psów, szkoły szczeniąt, organizatorów zawodów kynologicznych oraz groomerów; pełna odporność śluzówkowa pojawia się już po 72 godzinach od podania donosowego dla komponentu bakteryjnego.
Kwarantanna poszczepienna a socjalizacja szczeniaka
Całkowite izolowanie szczeniaka w mieszkaniu aż do 16. tygodnia życia grozi trwałymi zaburzeniami lękowymi, gdyż okno pierwotnej socjalizacji zamyka się około 12.–14. tygodnia. Po drugiej dawce szczepienia szczeniak może spotykać się ze zdrowymi, regularnie szczepionymi psami w bezpiecznym ogrodzie i odwiedzać miasto na rękach lub w torbie opiekuna, unikając jedynie osiedlowych wybiegów i miejsc o dużym zagęszczeniu odchodów.
Jak przygotować psa do szczepienia i jakie objawy wymagają wizyty
Szczepionkę podaje się wyłącznie zwierzęciu zdrowemu klinicznie, o prawidłowej temperaturze ciała (u dorosłego psa 37,5–39,0°C), bez biegunki, kaszlu, wypływu z oczu czy objawów apatii. Przez wiele lat powtarzano zalecenie sztywnego odrobaczania psa dokładnie 7–14 dni przed każdym szczepieniem. Współczesna parazytologia zaleca regularne badanie kału lub odrobaczanie zgodnie z grupą ryzyka ESCCAP — u szczeniąt zarobaczonych glistami (Toxocara canis) odrobaczenie przed szczepieniem rzeczywiście poprawia odpowiedź immunologiczną, natomiast u dorosłego psa w dobrej kondycji brak tabletki tydzień przed wizytą nie stanowi przeciwwskazania do podania szczepionki.
Przez 24–48 godzin po iniekcji pies może być nieco spokojniejszy, senny, mieć nieznacznie obniżony apetyt lub tkliwość w miejscu wkłucia. W miejscu podania podskórnego pojawia się niekiedy niewielki, niebolesny guzek zapalny (odczyn miejscowy), który wchłania się samoistnie w ciągu 2–4 tygodni. Nie należy go rozmasowywać ani smarować maściami rozgrzewającymi.
Pilnej konsultacji weterynaryjnej wymagają natomiast ostre reakcje nadwrażliwości typu I (anafilaksja), które rozwijają się najczęściej w ciągu 15–60 minut, a rzadziej do kilku godzin po podaniu preparatu. Objawami alarmowymi są: obrzęk kufy, powiek i uszu (tzw. obrzęk naczynioruchowy), silny świąd i pokrzywka na skórze, gwałtowne wymioty, biegunka, duszność, bladość błon śluzowych oraz zapaść. U psów ras miniaturowych (np. maltańczyk, chihuahua, yorkshire terrier) lekarze weterynarii często rozdzielają w czasie podanie szczepionki na wściekliznę i szczepionki wieloskładnikowej o 2–3 tygodnie, aby zmniejszyć ryzyko odczynów poszczepiennych, które u małych psów rośnie, gdy na jednej wizycie podaje się kilka szczepionek.
Zapisz terminy szczepień i włącz przypomnienia e-mail
W profilu swojego psa zapiszesz datę ostatniego szczepienia na wściekliznę i choroby zakaźne, a nasz system przypomni Ci o kolejnej wizycie przed upływem ważności.
Przejdź do narzędzia



