Najważniejsze
- Nigdy nie przypinaj pasa samochodowego do obroży psa — przy gwałtownym hamowaniu cała masa ciała zatrzymuje się na szyi i tchawicy, co może prowadzić do uduszenia lub urazu kręgosłupa szyjnego.
- Unikaj smyczy samochodowych i przedłużek wpinanych do gniazda pasa — według Center for Pet Safety (CPS) takie łączniki zwiększają ryzyko urazu — i wybieraj szelki, które przeszły niezależny test zderzeniowy, montowane dokładnie według instrukcji producenta.
- Dla psów średnich i dużych dobrym rozwiązaniem jest wytrzymała, przetestowana w zderzeniach klatka w bagażniku kombi/SUV-a, dosunięta do oparcia tylnej kanapy i solidnie przymocowana.
- Plastikowy transporter z kotem bez certyfikowanych mocowań bezpieczniej postawić na podłodze za przednim fotelem niż przypinać pasem na kanapie — w testach zderzeniowych ADAC i ÖAMTC to miejsce wypadło najlepiej, a w teście CPS popularny plastikowy transporter przypięty pasem pękł przy zderzeniu.
Fizyka zderzenia przy 50 km/h i dlaczego przypięcie pasa do obroży może być śmiertelne?
Wielu kierowców wychodzi z założenia, że na krótkiej, kilkukilometrowej trasie do parku lub weterynarza wystarczy posadzić psa na tylnym siedzeniu albo w otwartym bagażniku, a kota trzymać na kolanach pasażera. Prawa fizyki nie zależą jednak od długości trasy. Przy zderzeniu z prędkością 50 km/h auto wytraca prędkość w ułamku sekundy, a niezabezpieczone ciało uderza we wnętrze kabiny z siłą wielokrotnie — nawet kilkadziesiąt razy — większą niż jego ciężar. W teście zderzeniowym ADAC 22-kilogramowy manekin psa leżący luzem na półce za tylną kanapą uderzył przy 50 km/h w fotel kierowcy i przednią szybę z siłą ok. 25 razy większą niż jego ciężar, czyli ponad 500 kg. Utrzymanie kota lub małego psa na rękach jest wtedy praktycznie niemożliwe, a zwierzę może zostać zmiażdżone pomiędzy ciałem pasażera a napełniającą się w ułamku sekundy z ogromną siłą poduszką powietrzną (airbagiem).
Drugim groźnym błędem jest wpięcie adaptera pasa bezpieczeństwa bezpośrednio do obroży psa. Podczas kolizji tułów psa leci z ogromnym pędem do przodu, podczas gdy szyja zostaje gwałtownie zatrzymana w miejscu przez wąską taśmę obroży. Może to skończyć się zmiażdżeniem krtani i tchawicy oraz urazem odcinka szyjnego kręgosłupa.
Zagrożenie w czasie wypadku wykracza zresztą poza sam moment uderzenia. Pies lub kot, który przeżył kolizję bez przypięcia, jest w ciężkim szoku pourazowym. W momencie gdy ratownicy medyczni, strażacy lub świadkowie wypadku otworzą drzwi rozbitego auta, aby udzielić pomocy rannemu kierowcy, przerażone zwierzę może w ułamku sekundy wyskoczyć wprost pod koła nadjeżdżających samochodów na drodze ekspresowej lub uciec w las, a w przypadku psów obronnych może w panice zaatakować ratowników próbujących zbliżyć się do nieprzytomnego właściciela.
| Rzeczywista waga zwierzęcia | Siła uderzenia przy 50 km/h — przykład przy ok. 25-krotności ciężaru (jak w teście ADAC) | Przy 90 km/h (energia ruchu rośnie z kwadratem prędkości) |
|---|---|---|
| Kot / mały pies — 4 kg | jak ciężar ok. 100 kg | ok. 3,2 raza więcej energii niż przy 50 km/h |
| Średni pies — 15 kg | jak ciężar ok. 375 kg | ok. 3,2 raza więcej energii niż przy 50 km/h |
| Duży pies (np. labrador, owczarek) — 30 kg | jak ciężar ok. 750 kg | ok. 3,2 raza więcej energii niż przy 50 km/h |
| Pies rasy olbrzymiej — 45 kg | jak ciężar ok. 1125 kg | ok. 3,2 raza więcej energii niż przy 50 km/h |
Szelki samochodowe z niezależnym crash testem vs zwykłe szelki spacerowe i tanie adaptery
Niezależne testy zderzeniowe z użyciem manekinów psów przeprowadzone przez amerykańską organizację Center for Pet Safety (CPS) w 2013 r. wykazały szokujący fakt: spośród 12 badanych szelek samochodowych kryteria spełnił tylko jeden model. W pozostałych zawodziły szwy i okucia, szelki się deformowały, a część pozwalała manekinowi wylecieć z siedzenia. CPS ostrzega też, że przedłużki i smycze-łączniki zwiększają ryzyko urazu. Krótka smycz samochodowa wpinana końcówką bezpośrednio do gniazda (zamka) pasa bezpieczeństwa ma ponadto dwie wady: pozwala psu na rozbieg przed zatrzymaniem (tzw. efekt procy), a kręcący się na kanapie pies może nadepnąć łapą na przycisk gniazda i sam się wypiąć w trakcie jazdy.
Szelki, które przeszły niezależny test zderzeniowy, zwykle różnią się od spacerowych w wielu detalach: mają szeroki, wyściełany pas piersiowy rozkładający siłę uderzenia na mostek i obręcz barkową (zamiast uciskać szyję lub miękki brzuch), mocne szwy oraz metalowe okucia zamiast plastikowych zatrzasków.
Kluczowy jest również sposób ich montażu w aucie, zawsze dokładnie według instrukcji producenta. Część certyfikowanych szelek mocuje się, przeciągając przez nie taśmę samochodowego pasa bezpieczeństwa, który przy gwałtownym hamowaniu blokuje się i zatrzymuje psa przy oparciu kanapy.
Jak sprawdzić, czy szelki lub klatka mają prawdziwy crash test?
Nie wierz ogólnym hasłom marketingowym „testowane pod kątem bezpieczeństwa”. Szukaj konkretnego certyfikatu niezależnej organizacji badawczej (np. programu CPS Certified amerykańskiego Center for Pet Safety), opublikowanych wyników testu z nazwą procedury i publicznie dostępnego nagrania z testu zderzeniowego danego modelu i rozmiaru.
Klatka transportowa w bagażniku kombi/SUV-a — uwaga na strefę zgniotu przy uderzeniu w tył!
Dla psów ras średnich i dużych dobrym miejscem podróży jest bagażnik samochodu typu kombi, minivan lub SUV, pod warunkiem zastosowania odpowiedniej klatki transportowej. Sam przewóz psa luzem w bagażniku oddzielonym wyłącznie siatką materiałową jest niebezpieczny — przy zderzeniu elastyczna siatka może się wygiąć lub rozerwać, a przy dachowaniu pies obija się o całą przestrzeń ładunkową. Lepsza od siatki jest sztywna, stalowa krata oddzielająca, mocowana do fabrycznych punktów nadwozia, a pies powinien leżeć tuż za oparciem tylnej kanapy.
Najbezpieczniejsze są jednak wytrzymałe klatki samochodowe z opublikowanymi wynikami testów zderzeniowych (niektóre mają strefę zgniotu i są testowane także przy najechaniu na tył pojazdu). Tanie, składane klatki drutowe (domowe klatki kennelowe) nie chronią psa w razie wypadku — w teście CPS z 2015 r. klatka druciana uległa poważnemu zgnieceniu, a badacze uznali takie klatki jedynie za sposób na to, by pies nie rozpraszał kierowcy.
Klatka samochodowa musi być dobrana na wymiar do psa (w samochodzie klatka nie powinna być zbyt przestronna — im mniejszy dystans dzieli ciało psa od ścianki klatki, tym mniejszy rozpęd przed uderzeniem), dosunięta do sztywnego oparcia tylnej kanapy i przypięta mocnymi pasami do fabrycznych uchwytów ładunkowych w podłodze bagażnika. W testach CPS dwie klatki, które ustawione na środku bagażnika zawiodły, po dosunięciu do oparcia zatrzymały manekina (ustawienie klatki w poprzek auta, tuż przy oparciu tylnej kanapy, zaleca też ADAC), a gumowe ściągacze nie dawały żadnej ochrony. Przydatne są też drzwiczki ewakuacyjne od strony kabiny — na wypadek gdyby uderzenie w tył auta zablokowało klapę bagażnika.
Jak bezpiecznie przewozić kota i małego psa w transporterze? Najlepsze miejsce w aucie
Kot w samochodzie nigdy nie może podróżować luzem ani w szelkach przypiętych do kanapy. Przestraszony kot wypuszczony w kabinie często wciska się w najciemniejszy zakamarek — bezpośrednio pod pedał hamulca i sprzęgła pod nogami kierowcy, co może doprowadzić do wypadku, albo ucieka przez uchylone drzwi na stacji benzynowej. Kota przewozimy więc w zamkniętym, sztywnym transporterze — najlepiej takim, który przeszedł niezależny test zderzeniowy (np. z certyfikatem CPS).
Gdzie jednak umieścić transporter w samochodzie? W teście zderzeniowym Center for Pet Safety z 2015 r. popularny plastikowy transporter przypięty pasem bezpieczeństwa pękł, a manekin wypadł na zewnątrz; zawiodły też mocowania kilku transporterów materiałowych. Jeśli transporter nie ma certyfikowanych mocowań, rozsądniejszym miejscem jest zwykle podłoga z tyłu — wnęka na nogi bezpośrednio za fotelem pasażera lub kierowcy. W testach zderzeniowych ADAC i austriackiego automobilklubu ÖAMTC właśnie tam mały transporter sprawdził się najlepiej, a ten przypięty pasem na tylnej kanapie również nie wytrzymał uderzenia.
Transporter stawiamy na podłodze za przednim fotelem poprzecznie do kierunku jazdy (czyli drzwiczkami skierowanymi w stronę bocznych drzwi auta, a pełną ścianką boczną przylegającą do tyłu przedniego fotela), tak aby nie mógł się przesuwać. W tym miejscu podczas zderzenia czołowego transporter ma bardzo krótką drogę rozpędu — od razu opiera się o oparcie przedniego fotela. Aby wyciszyć kota w podróży, wyłóż dno transportera podkładem chłonnym, spryskaj kocyk na 15 minut przed wyjazdem feromonami Feliway i przykryj górę transportera lekkim, przewiewnym ręcznikiem.
- Małe transportery plastikowe z kotem lub małym psem wstawiaj na podłogę za przednim fotelem (poprzecznie do kierunku jazdy).
- Jeśli przypinasz transporter na tylnej kanapie, wybieraj modele ze specjalnymi gniazdami na trzypunktowy pas bezpieczeństwa lub mocowaniem ISOFIX.
- Nigdy nie stawiaj zwierzaka ani transportera na przednim fotelu pasażera bez wyłączenia czołowej poduszki powietrznej (airbagu).
- Nie pozwalaj psu wystawiać głowy przez otwarte okno podczas jazdy — drobiny piasku, kamyczki spod kół i owady mogą uszkodzić rogówkę oka i wywołać zapalenie spojówek.
Sprawdź hotele i usługi przyjazne zwierzętom na trasie podróży
Planujesz wyjazd z psem lub kotem? Znajdź na mapie sprawdzone hotele, opiekunów oraz całodobowe kliniki weterynaryjne w miejscu docelowym.
Przejdź do narzędzia



